પારકી થાપણ…

લગભગ ઘરે ઘરે, નાના મોટા ભાઈ બહેનો સાથે રમતી પોતાની  સહેલીઓને જોઈ પાંચ-છ વર્ષની અનામિકાને મનોમન એમ થયા કરતુ કે ભગવાન મને પણ એકાદ ભાઈ-બહેન આપે તો કેવું સારું? તે ક્યારેક ભોળા ભાવે પૂછતી પણ ખરી પોતાની વહાલી બાને કે બધાને ઘેર ભાઈ -બહેન હોય છે તો મારે ત્યાં કેમ નહિ? જવાબમાં આ પૂજા કરતા કરતા સાંભળી ગયેલા પિતા તરત જ કહી દેતા “આ બધું પ્રભુના હાથમાં છે.” આ સાંભળી તે ભગવાનને પ્રાર્થના પણ કરતી રહેતી કે “ભગવાન મને પણ એક ભાઈ કે બહેન આપોને?”

પિતા તો ઘરની સામેના જ પોતાની માલિકીના મંદિરમાં પૂજારી હતા અને ઘરે ઘરે સત્ય નારાયણની કથા કરવા કે શ્રાવણ મહિનામાં ભાગવત કથાનું પારાયણ કરી કમાણી કરવામાં વ્યસ્ત રહેતા.આ મંદિર તેમને વારસામાં મળેલું પિતા તરફથી.વાર તહેવારે અને ખાસ કરીને દશેરા -દિવાળીમાં તો ધોધમાર વરસાદની જેમ પુષ્કળ પુષ્કળ આવક થતી રહેતી. 

માતા ઘરકામમાં ડૂબેલી રહેતી.રાતે મંદિરમાં આરતી કરી,ભગવાનના પોઢાડી પિતા ઘરે આવી, જમી કરી,મંદિરના પ્રાંગણમાં ચાલવા જતા અને આવીને વહાલી દીકરીને વાર્તા કહેતા કહેતા સૂવડાવી દેતા.અનામિકાને ઊંઘ પણ તરત આવી જતી.માતાપિતાને તે ભગવાન જ માનતી.પણ એક રાતે તેની એકએક ઊંઘ ઊડી ગઈ અને તેણે મંદિરના સહાયક પૂજારી પૂજાલાલનો ધીમો અવાજ સાંભળ્યો,માતાનો પણ ધીરો ધીરો ” ના ના” નો અવાજ સાંભળ્યો અને પિતાનો “મૂંગી મર.આટલી  બધી સંપત્તિનો અને મંદિરનો કોઈ વારસ તો જોશે કે નહિ? દીકરી તો પારકી થાપણ કહેવાય. 

પોતાના સગા દીકરા વગર આ અઢળક ભેગી કરેલી અપાર અપાર સંપત્તિ અને વારસામાં મળેલ આ ધન વરસાવતા  મંદિરનો વારસો કોણ સંભાળશે?”

તેને કાઈ સમજાયું નહિ;પણ અધમીંચી  આંખે તેણે જે જોયું ન જોયું તેનાથી તે ખૂબ વિક્ષિપ્ત થઇ,પેલો સહાયક પૂજારી તો થોડી વારમાં ચાલ્યો ગયો.પણ તેના મનમાં અને તેથી પણ વધુ તેના અંતર્મનમાં એ રાતે જે જોયું ન જોયું તે કાયમ માટે ઘર કરી ગયું.તે પછી એ સહાયક પૂજારી પૂજાલાલને જોઈ,પિતાને જોઈ ,માતાને જોઈ, કાયમ તે ચિત્ર-વિચિત્ર વિચારોમાં ડૂબી જતી.તેને એકસાથે બે જોડિયા ભાઈઓ  પણ થયા.તેમને તે ઝૂલાવતી, રમાડતી અને જમાડતી પણ ખરી- ખુશી ખુશી.  “મારા બાપુને બેન બબ્બે કુંવરિયા”  કવિતા ગાતા ગાતા તે વિચારમાં પડી જતી જતી અને જેમ જેમ  મોટી થતી ગઈ અને સાથે તેની સમજણ વધતી ગઈ તેમ તેમ  તે  વિચારમાં પડી જવા લાગી કે  કે પોતે, પિતા જે શબ્દો વારંવાર વાપરે છે તેમ હકીકતમાં તો ‘પારકી થાપણ’  નહિ હોયને ? તેને પેલા સહાયક પૂજારી પૂજાલાલ તરફ ન સમજી શકાય એવો તિરસ્કારનો,નફરતનો ભાવ સતત રહ્યા કરતો.તેની તરફ જોઇને પણ તે મનોમન શાપ આપતી,ગાળો આપતી,તેનું મોત સુદ્ધા  ઈચ્છતી. એક વાર સાકરિયા સોમવાર કરતી હોવાથી તે સવારના પહોરમાં નાહી -ધોઈ પિતાના મંદિરે, ભોળાનાથ શંકર ભગવાનના દર્શને પહોંચી તો પેલો સહાયક પૂજારી પ્રદક્ષિણા દરમ્યાન,મંદીરના પછીતે, તેનો પહોંચો પકડી તેની સાથે અડપલા કરવા જતો જ હતો કે તેણે સાહસપૂર્વક તેના ગાલ પર જોરથી તમાચો છોડી દીધો અને ઘરે ભાગી ગઈ.પિતા તો શિવમહિમ્ન સ્તોત્ર ગાતા ગાતા અભિષેક કરી રહ્યા હતા.હમણા જ મંદિરની પછીતે એ જ પિતાની ‘પારકી થાપણ’દીકરી  પર શી વીતી હોત એ તો ભોળાનાથ જ ત્રીજી આંખથી જોઈ શકત.

પરંતુ, તેના આશ્ચર્યાઘાત તો ત્યારે થયો જયારે માતાપિતાએ તેનું  વાગદાન એ વરણાગી સહાયક પૂજારી પૂજાલાલ સાથે જ કરવાની તૈયારી કરવા માંડી.તેના મનમાં,અંતર્મનમાં  ક્રોધાગ્નિની,એક પ્રબળ બળવાની, બળું  કે બાળુ એવી વૈરાગ્નિની ભસ્મીભૂત કરી દે એવી જ્વાલા પ્રજ્વલિત થવા લાગી અને અનામિકા પોતાને અનાથ,નિ:સહાય,નિરાધાર અનુભવતી ઘરની પાછલી બાજુથી સીધી સ્ટેશન તરફ ભાગી.મનમાં તો આપઘાતના વિચારો જ વમળો લઇ રહ્યા હતા;પણ આવેલી ટ્રેઈનને જોઈ તે ચાલતી ગાડીમાં ચડી ગઈ.ટ્રેઈનના છુક છુક અવાજ સાથે તેના મનની ગાડી પણ મનોવેગથી દોડતી, છુપા છુપા સ્વરે બબડી રહી હતી “..પોતે દીકરી ….બાપના શબ્દોમાં …પારકી થાપણ ……બાપની દીકરી કે પછી પોતે પણ હકીકતમાં પારકી જ થાપણ-સાવ પારકી થાપણ ?” 

પારકી થાપણ અનામિકાની સ્વતંત્ર સફર શરૂ થઇ.”સફરકી  મંઝિલ તો આઝાદીસે, પક્કે ઈરાદેસે,હિમત ઔર સબૂરીસે  મિલ હી જાતી હૈ” એવો કોઈ યાદ આવી રહેલો ફિલ્મી સંવાદ તેને દોડતી ગાડી સાથે અજાણી અજાણી ગંતવ્ય મંઝિલ તરફ પુરઝડપે  દોડાવ્યે જઈ  રહ્યો હતો.વર્ષો પહેલા, અંધારી રાતે, બારીમાંથી આવતા ઝાંખા પ્રકાશમાં, પોતે જે જોયું ન જોયું જોયું હતું તે એકાએક યાદ આવતા અને યાદોના આધારે, જોતા જોતા તે સમજી શકી કે પોતે પણ હકીકતમાં તો પારકી જ થાપણ !    

(સમાપ્ત)

(‘પારકી થાપણ’ વાર્ત પીડીએફમાં મેળવવા અહીં ક્લિક કરવા વિનંતિ છે.)

જીવન પ્રસાદ…

આજે હું જે કાંઈ છું તેનો શ્રેય મારા ભગવાનને જ મારે આપવો રહ્યો. ભગવાન એટલે  શાન્તાકારમ ગગન સદૃશમ વૈકુંઠવાસી ભગવાન નહિ,બલ્કે મારો વહાલો નાનો ભાઈ ભગવાન ! મને બરાબર યાદ છે જયારે તે જન્મવાનો  હતો ત્યારે હું બરાબર દસ વર્ષની હતી.બાળિકામાંથી કિશોરી બનવામાં હતી.અણસમજુ અને અલ્લડ એવી હું હવે કૈંક સમજુ અને ગંભીર બનવામાં હતી.મારા સુખી-સંપન્ન માતાપિતા પુત્ર- રત્ન માટે તલસી રહ્યા હતા,તડપી રહ્યા હતા.લાખોના કારોબારનો વારસદાર તેમને જોઈતો હતો.રીયલ એસ્ટેટનો ધીકતો ધંધો હતો.અમારો તો મોટો વિશાળ બંગલો અમારા શહેરમાં અદ્વિતીય હતો.પિતાના બાંધેલા બંગલાઓ એક થી એક ચડિયાતા હોવાથી તેમનું નામ બાબુભાઈ બંગલાવાળા થઇ ગયું હતું.ફ્લેટના વ્યાપક થઇ રહેલા વિસ્તારોમાં પણ તેઓ જુના જમાનામાં લઇ રાખેલી સસ્તા ભાવની  જમીનો પર ફ્લેટના ભાવમાં જ બંગલા બાંધી ખરીદનારાઓને છક્ક અને પ્રસન્ન કર્યે જતા.માતાનું નામ પ્રસન્નાદેવી હતું અને પિતા પ્રસન્ના બિલ્ડર્સના નામથી પ્રારંભ કરેલો રીયલ એસ્ટેટનો વ્યવસાય-વેપાર વિકસાવતા રહેતા હતા.તેમને જેમ પુત્રરત્ન માટે તલસાટ   હતો તેમ મને પણ એક નાનો ભાયલો હોય અને તેને હું ઝૂલાવું,રમાડું,જમાડું તેની બહુ જ હોંસ હતી.  અને ભગવાનની કૃપાથી મારી માતાને સારા દિવસો આવ્યા અને તે ગાયનિક ડોક્ટરના નર્સિંગ હોમના ચક્કર કાપવા લાગી.ક્યારેક મને પણ બંગલામાં નોકર ભરોસે ન છોડતા સાથે  લઇ જતી.સોનોગ્રાફી કરાવતા એક સાથે સારા અને ખરાબ બેઉ સમાચાર જાણતા-સાંભળતા માતા પ્રસન્ન પ્રસન્ન પણ થઇ કે તેને પુત્ર જ જન્મવાનો છે; પણ એ પુત્ર વિકલાંગ જન્મે એવી પણ પૂરતી સંભાવના છે એ સાંભળી  દુ:ખી, ચિંતિત અને વ્યથિત પણ થઇ..તેનો શારીરિક-માનસિક વિકાસ નહિવત જ રહેશે તો તેને જ્ન્માવવો કે નહિ એવો ધર્મસંકટ જેવો પ્રશ્ન મારા માબાપ સામે મોટો પ્રશ્નચિહ્ન બનીને જન્મ્યો.એ  પ્રશ્ન ચિહ્ને તેમના મનમાં  મૂંઝવણ અને ગભરાટ ને જ્ન્માવ્યો. 

પરંતુ પિતાની હિમતને ડોકટરે, મારી માતાએ અને મનોમન મેં પણ દાદ આપી કે તેમને પૂરેપૂરો વિશ્વાસ હતો કે આજના મેડિકલ વિકાસના યુગમાં આવી વિકૃતિનો કોઈ તો ઈલાજ દેશમાં નહિ,તો વિદેશમાં ક્યાંક તો હશે જ હશે.માતા પ્રસન્ના પ્રસન્ન થઇ કે પતિ આવા આશાવાદી હોવાથી પોતે દીકરાનું મોઢું તો જોઈ જ શકશે.મને તો ભાઈની બધી જ જવાબદારી સંભાળી લેવાની ભરપૂર હોંસ હતી.બરાબર પૂરા સમયે મારો ભાઈ જન્મ્યો અને તેનું રૂપ-સ્વરૂપ જોઈ ડોક્ટર-નર્સ પણ ચમકી ગયા.તે માથેથી જન્મ્યો,માથું નમેલું ને નમેલું જ હતું,આંખો ઊંડા ગોખલામાં મૂકેલી ઝીણી કોડીઓ જેવી હતી,આંખમાં આંસૂ હોવા છતાંય તેનો રડવાનો અવાજ જ ન સંભળાયો -ધબ્બો માર્યો તોય.હાથપગ વાંકાચૂકા અને ખભે મોટી એવી ખૂંધ.તેના માટે મુખ્ય તો સ્પાઈનલ કોર્ડની સર્જરી કરવી જરૂરી હતી,જે તત્કાલ તો ન જ થઇ શકે.મારા પિતાએ જન્મથી જ તેના માટે  દેશ-વિદેશના ઉત્તમોત્તમ   ડોકટરોના ઓપિનિયન લઇ ઈલાજ  તો શરૂ કરાવી જ દીધા.બે ત્રણ વર્ષનો થાય પછી જ તેનો ફાયનલ ઈલાજ કરી શકાય એવું હોવાથી અમે ચોવીસ કલાકની નર્સોની વ્યવસ્થા કરી લીધી.પણ હું તો તેના જ રૂમમાં સૂતી સૂતી ભગવાનને પ્રાર્થના કરતી રહેતી કે તે સારો સ્વસ્થ થઇ જાય અને હું તેની સાથે રમી પણ શકું.હું મારું સ્કુલનું લેસન પણ તેના રૂમમાં જ કરતી,મારી થાળી લઈને જમતી પણ તેની સામે જ. તેને મારા હાથે જમાડતા જમાડતા મને કોણ જાણે કેમ તેના માટે જન્મોજન્મનો સંબંધ હોય એવી જબરી આત્મીયતાનો સતત અનુભવ  થયા કરતો.તેનું નામ અમે ભગવાન પાડેલું અને એ અમારા સહુ માટે ભગવાનનો પ્રસાદ હતો.

તે મૂંગે મોઢે તેની પ્રેમાળ,હેતાળ,મમતાળુ દૃષ્ટિથી અમારી  સામે જોતો રહેતો.તે બોલતા તો શીખ્યો જ નહિ.ત્રીજે વર્ષે  સ્પાઈન સર્જરી પછી તેનું માથું સીધું થયું,હાથ- પગમાં ચલન શક્તિ પણ આવી.તેને મારા માટે અને મને તેના માટે એટલી બધી માયા કે અમે સાથે જ એક જ રૂમમાં વર્ષો સુધી સામ સામા બેડમાં સૂતા.મોટી થઇ હું જયારે મેડિકલનું ભણવા મુંબઈ ગઈ ત્યારે તે મન મૂકીને રડ્યો અને મારા આંસૂ પણ રોકાતાય રોકાતા નહોતા.હું દર વેકેશનમાં જ નહિ,બે-ત્રણ-ચાર રજાઓનો મેળ  પડે કે  તરત જ દોડી આવતી મારા ભાઈ ભગવાનને જોવા-મળવા.મારા માટે એ માબાપ કરતા ય માયાળુ હતો.મને યાદ છે કે એક વાર હું મોટી થયેલી હોવાથી અને બારમીની પરીક્ષાની તૈયારી કરવાની હોવાથી બીજા રૂમમાં વાંચતી-સૂતી રહેતી ત્યારે પણ એ ધીમે ધીમે ઘસડાઈ ઘસડાઇને પણ ચાલતો આવી મારા બેડની પાસે નીચે કાર્પેટ પર જ સૂઈ ગયેલો.સવારે તેને રૂમમાં ન જોઈ માતા પિતા હેરાન પરેશાન થતા ગોતા- ગોત કરવા લાગ્યા ત્યારે તેમના અવાજોથી હું જાગી ગઈ અને જાગીને જોઉં તો ભાઈ ભગવાન મારા બેડની પાસે જ નીચે કાર્પેટ પર ઘસઘસાટ સૂતેલો દેખાયો.બહેનમાં તેને તેનું સર્વસ્વ દેખાતું.એ મૂંગા માયાળુ ભાઈમાં  મને મારો ભાઈ ભગવાન જ નહિ, ભગવાનનો ય ભગવાન દેખાયા કરતો.

 મેં પીડિયાટ્રિક્સ કરી જન્મેલા બાળકોની જન્મજાત વિકલાંગિતા પર રીસર્ચ કરવાનું શરૂ કરી દીધું. માબાપને મારા લગ્નની ઉતાવળ હતી;પણ મને મારું રીસર્ચ પૂરું કરવાની અને તેનું સફળ પરિણામ જોવાની તાલાવેલી હતી.વર્ષોની સાધના પછી મને સફળતાનું ફળ મળ્યું.મારો ભાઈ બિલકુલ નોર્મલ થવા લાગ્યો એટલું જ નહિ,બોલતો -ચાલતો પણ થવા લાગ્યો.મારા રીસર્ચની પ્રશંસા વિશ્વ ભરમાં થવા લાગી અને મને અંતરરાષ્ટ્રીય એવાર્ડ પણ એનાયત કરવામાં આવ્યો.મેં મોટું રીસર્ચ સેન્ટર પણ મારા શહેરમાં ખોલ્યું અને તેનું નામકરણ પણ કર્યું ‘પ્રસાદ રીસર્ચ સેન્ટર ફોર હેન્ડીકેપ્ડ ન્યુ બોર્ન્સ’.મારો ભગવાન અને પ્રસાદ બેઉ મને મળી  ગયા.પણ આ બધું કરવામાં હું પરણવાનું મોડું કરતી ગઈ,કરતી જ રહી અને પરિણામે ચાલીસ વર્ષે પણ  હું કુંવારી જ રહી.હવે મને પરણીને લગ્ન બંધનમાં બંદી બનવું મંજૂર પણ નહોતું.ભાઈનો સાથ-સંગાથ તેને અને મને આનંદ આનંદનોઅનુભવ,,ખુશી જ ખુશીનો એહસાસ કરાવતો રહેતો, કરાવતો રહ્યો અને આજે પણ મારા મનને,મારા રોમ રોમને પ્રસન્નતા જ પ્રસન્નતામાં મગ્ન -નિમગ્ન રાખે છે.મારા પિતાએ મારા રીસર્ચ સેંટર માટે અને ભાઈના સુખદ ભવિષ્ય માટે ટ્રસ્ટ બનાવ્યું છે અને અનેક અનેક જન્મજાત વિકલાંગોને તેનો લાભ નિ:શુલ્ક સ્વરૂપે મળે છે, એ જ અમને મળતો શ્રેષ્ઠ પ્રસાદ છે.લગ્ન કરવા કરતા મારા માટે સેવામાં મગ્ન રહેવું એજ જીવનની પ્રસન્નતા છે,એ જ માનવ જન્મની ધન્યતા છે,એ જ જિંદગીની સાચી રાહ અને મંઝિલ છે. સમસ્યાપૂર્ણ પ્રમાદયુક્ત  જીવન-જંજાળ કરતા આમાં જ જીવનનો સાચો પ્રસાદ છે. 

(અર્ધ સત્ય કથા )                                          

 (સમાપ્ત)

(‘જીવન પ્રસાદ’ વાર્તા પીડીએફમાં મેળવવા અહીં ક્લિક કરવા વિનંતિ છે)

સાડાસાતી…

પહાડી હનુમાનનો  હૈદરાબાદ શહેરની આસપાસ બધે ખૂબ જ મહિમા.દર શનિવારે બસો, કારો,બાઈકો,સાયકલો અને રિક્ષાઓમાં ટોળાબંધ લોકો, સવારથી મધરાત સુધી, પોતપોતાની અનુકૂળતા પ્રમાણે હોંસે હોંસે આવે,તેલ ચડાવે,નારિયેળ વધેરે, ‘હનુમાન ચાલીસા’ બોલતા બોલતા,  પ્રદક્ષિણા કરે-ફરે અને હનુમાન દાદાની કૃપા સદાય વરસતી રહો એમ જતા જતા પણ, પહાડી હનુમાનના વિશાળ ઓટલાઓ પર બેસી, પ્રાર્થના કરી હાથ જોડતા અને પોતાના બેઉ ગાલો પર, “ભૂલ- ચૂક માફ કરો”, એવી  ભાવના સાથે ટપલી મારતા, હરખાતા હરખાતા પોતપોતાના ઘર  તરફ રવાના થતા.પહાડી હનુમાનનો મહિમા ‘હનુમાન જયંતી’ના દિવસે તો વિશેષ અને અપરંપાર.આજુબાજુના શહેરોથી પણ ધસારો જ ધસારો શરૂ થઇ  જાય.

મંદિરનો પૂજારી કેસરીલાલ  પણ મહાકાય,મહાબલી દેખાતો હોવાથી ભક્ત સમુદાય પર પોતાનો મહા પ્રભાવ દેખાડતો રહેતો.એ મનોમન જ કૈંક બોલતો, ગણ- ગણતો,પહાડી હનુમાનની વિશાલ ભવ્ય મૂર્તિ પર  તેલ ચડાવવાની,નારિયેળ   વધેરવાની અને દર અડધા કલાકે આરતી કરતા રહેવાની ક્રિયા યંત્રવત કર્યા કરતો.વચમાં વચમાં,તેના ભાઈ તેમ જ  સહાયક પૂજારી  શાંતિલાલ દ્વારા અપાતી ચાની નાની નાની પ્યાલીઓ પણ એક જ ચુસ્કીમાં ગટગટાવી પોતાનો ઊભા જ ઊભા રહેવાનો થાક ઉતારતો.દર શનિવારે તે એકટાણું નહિ,ઉપવાસ જ કરતો એમ લોકો ધારતા-માનતા.

મંદિરનું પ્રાંગણ મોટા પ્લે – ગ્રાઉન્ડ જેવું.મૂર્તિની બહારના  મંદિરનું પરિસર પણ અતિ વિશાળ અને આરસપહાણના પત્થરોથી વિશેષ શોભાયમાન અને આકર્ષક. મંદિરના પ્રાંગણમાં મોટા મોટા આકડાના અને બીજા છાયાદાર વૃક્ષો,સુંદર સુગંધિત પુષ્પવેલીઓ અને રંગબેરંગી ફૂલોના કુંડાઓ આ સુંદર,દિવ્ય ,ભવ્ય મંદિરને રમ્યાતિરમ્ય બનાવતા, એ દેખીતું સત્ય તો સહુ કોઈને સમજાતું.  આવા દિવ્ય-ભવ્ય-રમ્ય  મંદિરનો ઈતિહાસ કૈંક એવો જ રમ્ય અને રહસ્યમય જ હતો.એકાએક સરકાર પાસેથી હનુમાનમંદિર ટ્રસ્ટને, આટલી મોટી ખુલ્લી જમીન, શહેરથી ઠીક ઠીક દૂરના અંતરે ,મફતમાં જ મળી ગઈ હતી.ભક્તોના શ્રદ્ધાપૂર્વક અપાયેલા દાનોથી અને ટ્રસ્ટની પોતાની બચતથી મંદિરની આ ભવ્ય ભૂગોળ અસ્તિત્વમાં આવેલી.  પણ રોજ રાતે આ મંદિર કૈંક નવા જ રૂપમાં,અવનવા જ સ્વરૂપમાં, અજબ-ગજબ રંગઢંગમાં બદલાઈ જતું,જેનો સાક્ષી કેવળ મૂર્તિ સ્વરૂપે બિરાજતા  હનુમાનદાદા પોતે જ અને એકને માત્ર એક જ એક રહેતા.મંદિરના પાછળના ભાગમાં બનેલી પૂજારીઓની બે ઓરડીઓની વચ્ચેથી ઉપર જતી   સીડીઓની નીચેનું પ્રકાશથી પથરાયેલું ભોંયરું  ખોલી દેવામાં આવતું  અને એક નવી જ ધમધમતી દુનિયાનો અચાનક અને એકાએક જન્મ થતો જોવામાં આવતો.કોઈ કોઈ સ્મગ્લર સોનાના બિસ્કિટોથી લઈને,તો કોઈ હીરા મોતીના પડીકાઓ લઈને તો કોઈ નશીલા પદાર્થ હિરોઈનના પેકેટો લઈને આવતા;તો કોઈ દીનાર અને ડોલરની થોકડીઓ લઈને આવતા.મોટું સ્મગ્લીંગ સેન્ટર જ સ્થાપિત થતું દેખાતું.નીચેના,ઉપરના  મોટા મોટા મંદિરના પરિસરની બિલકુલ નીચેના, વિશાળ કક્ષોમાં રમી,તીન પત્તી,અંદર- બહારના જુગારી ખેલોના  ખેલ ખેલતા જુગારપ્રેમીઓનો અડ્ડો  જામી જતો.ડાન્સ બારની ડાન્સરો અને જૂની મશહૂર ‘મેહબૂબ કી મેહંદી’ની તવાયફોનો જલસો પણ જોરદાર જમાવટ કરવા  મંડી પડતો.શરાબની બોટલો અને પેગોનો અવાજ તો, સવારના પાંચ વાગ્યે, પાસેની મસ્જીદમાં પહેલી નમાઝની અઝાંનો માઈક પર અવાજ સંભળાય  ત્યાં સુધી, રંગીન શોરબકોર ચાલતો રહેતો.પણ આ બધું રંગીન સામ્રાજ્ય પુરઝડપે સરકસની જેમ સમેટાઈ જતું અને છ વાગતા સુધીમાં તો મંદિરના દ્વાર ભક્તોના પ્રવેશ માટે ઊઘડી પણ જતા.

          બિચારા હનુમાન મહારાજ આ બધું નીચી નજરે જોતા રહેતા.પણ આ બેઉ ભાઈઓની  -પૂજારીઓની હાલમાં જ પરણીને આવેલી પત્નીઓએ  પોતપોતાના પતિઓને આવી ગેરકાનૂની હરકતો બંધ કરાવવા માટે અને આ  કાયમી ધાંધલ- ધમાલની પોલીસને જાણ કરવા બહુ બધી આગ્રહભરી, કાકલૂદીભરી,જીદભરી,આજીજીઓ  કરી જોઈ.પરંતુ એ બે ભાઈઓ-પૂજારીઓ પણ અંડરગ્રાઉન્ડના હાથા જ હોવાથી તેમને ડરાવતા રહ્યા,રડાવતા રહ્યા.  ત્રસ્ત થઇ,લાચાર થઇ,ફોન દ્વારા  100  નંબર ફેરવી, એ બેઉ મર્દાની પત્નીઓએ -દેરાણી જેઠાણીઓએ,પોલિસવિભાગને  અરજન્ટ જાણ  કરી, મોટા પાયે રેડ કરાવી દીધી અને ત્યારથી એ મંદિર આવું જબરું કૌભાંડ પકડાતા અને તપાસપંચ નીમાતા બંધ થઇ ગયું તે કાયમ માટે બંધ જ થઇ ગયું. હાડી હનુમાનદાદા બિચારા એકલા અટૂલા પડી ગયા.મંદિર પૂજાયા વગર ખંડેર થવા લાગ્યું.  સિદ્ધિ-પ્રસિદ્ધિ તો મંદિરોની પણ પડતીનો ભોગ બને છે.બધા કહેવા લાગ્યા આ પહાડી હનુમાન દાદાને સાડાસાતી લાગી ગઈ .

 (સમાપ્ત)

(‘સાડાસાતી’ વાર્તા પીડીએફમાં મેળવવા અહીં ક્લિક કરવા વિનંતી છે.)

અણધાર્યા ક્ષેત્રે…

રવિ-પલ્લવી બેઉ, કામદેવ અને રતિને ઝાંખા પડી દે એવા સુંદર,સોહામણા  રૂપાળા,દેખાવડા,અને એકદમ આકર્ષક. પહેલી જ નજરે, નજરમાં વસી જાય એવા સરસ મઝાના, લાંબા -ઊંચાં-પ્રભાવશાળી.મેડિકલ કોલેજમાં દાખલ થયા ત્યારથી તેમની જોડી જાણીતી થઇ ગઈ હતી..એ જોડી તો ‘રબને બના દી  જોડી’ જેવી જ અદ્ભુત અને અનોખી હતી.પાછા બેઉ નજીક નજીક રહે એટલે કેટલીયે વાર સ્ટડી પણ સાથે કરે,કોલેજ પણ લગભગ સાથે જ સાથે બસમાં જાય.સફેદ બાસ્કા જેવા એપ્રન સાથે, એવા જ ધોળા-ગોરા આ બેઉ મેડિકલ સ્ટુડંટ્સને જોઈ સહુ કોઈ પ્રભાવિત થઇ એક નજરે જોતા રહી જાય.બહુ મેહનત કરી,પૂરેપૂરી તૈયારી કરી,મેડિકલ એન્ટ્રેન્સ પરીક્ષા, પાસ કરી બેઉ, પ્રથમ દસમાં સ્થાન મેળવી, પોતાના જ શહેરની મેડિકલ કોલેજમાં પ્રવેશ પ્રાપ્ત કરી પોતાના માબાપને પ્રસન્નતા અને ધન્યતાનો અદકેરો અનુભવ કરાવી પોતે પણ ખુશ ખુશ હતા.

સાધારણ મધ્યમ વર્ગમાં જન્મેલા આ બેઉ  પાસે જ પાસે રહેતા હોવાથી અને એક જ સ્કુલમાં ભણતા રહેલા હોવાથી, બચપનથી જ એકબીજાના જીગરી દોસ્તારો હતા.બેઉ હસમુખા,આનંદી અને સ્વભાવે મળતાવડા હોવાથી મેડિકલ કોલેજમાં પોપ્યુલર પણ બહુ જ થઇ ગયા.ઘરેથી જ તૈયારી કરીને આવવાની આદતના કારણે પ્રોફેસરો પણ તેમને રોલ- મોડલ કહેવા લાગી ગયા હતા.કોલેજ તરફથી શિમલા-મસૂરીની ટૂર આયોજિત થઇ ત્યારે,એ ટૂર  ખર્ચાળ જણાતા એ બેઉ તેમાં જોડાયા જ નહિ.બધાને બહુ નવાઈ લાગી,કોઈ કોઈને દુખ પણ થયું કે આ બેઉની  જોલી જોડીની કંપનીનો આનંદ નહિ મળે.એ બેઉ પણ મનોમન તો ઉદ્વિગ્ન ઉદ્વિગ્ન રહેવા લાગ્યા કે આ જમાનો પૈસાનો છે.પૈસા નથી તો કોઈ કરતા કોઈ આનંદ જ નથી.કોલેજનું મિનિ-વેકેશન હોવાથી તેઓ પોષાય એવા માઉન્ટ આબુના અને અંબાજીના દર્શનના અભિયાને નીકળી પડ્યા.સાથે તેમના માબાપ પણ જોડાઈ ગયા.પોતાના સમજુ અને ઓછા ખર્ચાળ બાળકો માટે તેમને ગૌરવ અને ગર્વનો અનુભવ થઇ રહ્યો હતો.અંબાજીના દર્શન પહેલા કરીને, બધા માઉન્ટ આબુ ગયા ને ત્યાંની  હોટલ ‘મુશ્કિલ-આસાન’માં ત્રણ દિવસ રોકાઈ ઠંડકની મઝા માણવા લાગ્યા.એક વાર બેઉ એકલા જ નખી તળાવમાં બોટિંગ કરવા ગયા તો ત્યાં કોઈ ગુજરાતી પિકચરનું શૂટિંગ કરવા આવેલ એકટર -એક્ટ્રેસને એકલા બોટિંગ કરતા જોઈ અને તેમનું બીજી બોટમાંથી શૂટિંગ થતું જોઈ, તેઓ તળાવના કાંઠે જ ભીડ વચ્ચે એ દૃશ્ય જોતા રહ્યા.શૂટિંગ પૂરું થતા જ ડાયરેક્ટર અને યોગાનુયોગ સાથે આવેલા પ્રોડ્યુસરે તેમને બેઉને જોયા તો બંનેની જોરદાર ઊંચાઈ અને સરસ મઝાની  પર્સનાલિટી જોઈ તેમની પાસે આવી બેઉને પૂછી જોયું :”તમને રસ હોય તો અમારી આવતી ફિલ્મમાં તમને બેઉને અમે રોલ આપી શકીએ.પણ તે પહેલા તમારો ઓડિશન ટેસ્ટ વી.કરવો પડે.તમારા નામ સરનામા  આપો અને શું કરો છો હાલ તમે એ જણાવો.આ રહ્યું અમારું કાર્ડ.ફોન કરીને  એપોઇન્ટમેન્ટ લઈને વડોદરા મળવા આવી જજો.”

          રવિ-પલ્લવી તો રાજી રાજી થઇ ગયા કે આ તો સામેથી લક્ષ્મી ચાંદલો કરવા આવી હોય એવું થયું.હોટલમાં પહોંચીને ડિનર  લેતા લેતા વડીલોને ભોળા ભાવે,ખુલ્લા મને  આ બધી વાત કરી અને કહ્યું કે “અમને સામેથી મળીને,તેમણે  આવી ઓફર આપી છે.આ મેડિકલ તો અમારું ક્યારે ય પૂરું થાય અને તેના પછી કેટલાય વર્ષે અમે સેટલ થઇ, તેના કરતા આવી ઓફર સામેથી મળતી હોય તો મેડિકલ કરિયરની ઐસી તૈસી.બાજુમાં અમને મોડલિંગની ઓફર પણ સહજ- સહજમાં મળી જઈ શકે.કદાચ હિન્દી મૂવીઝમાં પણ ચાન્સ મળી જાય.હિન્દી-ગુજરાતી ટી.વી.માટે પણ ઓફર મળી શકે.અમારી પર્સનાલિટીનો આવો રોકડિયો લાભ મળતો હોય ત્યારે લક્ષ્મી ચાંદલો કરવા આવતી હોય ત્યારે મોઢું ધોવા જવાનો કોઈ મતલબ ખરો?”

બેઉના  માબાપ સમજુ હતા,દીર્ઘ દૃષ્ટિ ધરાવનારા હતા,જમાનાના ખાધેલ હતા.

જુદા જુદા સ્વરે એક જ સલાહ કહો તો સલાહ,સંદેશ કહો તો સંદેશ અને આદેશ કહો તો આદેશ રવિ-પલ્લવીના કાનો પર ટકરાયો,ગૂંજયો અને મનના ઊંડાણ સુધી પહોંચી ગયો.તેમનું કહેવું ગળે ઊતરી ગયું કે મહેનતથી મળેલા ધાર્યા દુર્લભ મેડિકલ ક્ષેત્રે આગળ વધવાને બદલે અણધાર્યા -અંધારા ક્ષેત્રે ટકરાઈને રોવાનો,પસ્તાવાનો, જીવન- મૂલ્યો ગુમાવાનો કોઈ અર્થ ખરો?પૈસા જ જીવનમાં બધું નથી,દોલત જ જિંદગીમાં સર્વસ્વ નથી.અણધાર્યા -અંધારા ક્ષેત્રે પહોંચીને તો કેટલાય ખોટા -અથડાઈ ભટકાઈને કોઠીમાં મોં નાખી રડતા રહ્યા છે.જીવન પોતાના માટે,બીજાઓના માટે ઉજાસ પાથરનારું હોવું જોઈએ,ઇઝી મની તો સાથે કેટકેટલી બુરાઈઓનું ટોળું લાવે એ તો વળી બીજી ઉપાધિ.તમે ડોક્ટર બનીને જ નામ, ઈમાનદારીનું કામકરીને  દામ બધું જ ભરપૂર કમાવાના તેમાં તો કોઈ શંકા જ નથી.સુખ-શાંતિ છોડી આવા અંધારા ક્ષેત્રેપહોંચીને તો રોવાનો જ વારો આવે.અને પૈસો તો ભીખારીઓ પણ આજે કમાય છે,ચોરો -દાણચોરો પણ કમાય છે,નાચ-ગાન ક્ર્નારીઓ પણ  કમાય છે,સ્મગ્લર્સ  પણ કમાય છે.પણ તેનો સમય-કાળ  કેટલો? મેડિકલના તમારા ધાર્યા ક્ષેત્રે તો તમે પોતે સુખી થશો અને બીજાઓનું તન -મન જાળવીને ધન પણ પૂરતું અને તે પણ જીવનના  છેલ્લા શ્વાસ સુધી કમાતા રહેશો.આવા અણધાર્યા -અંધારા ક્ષેત્રની લલચાવનારી,ફસાવનારી,ટૂંકા ગાળાની, ગળા-ફાંસા જેવી લોભાવનારી ઓફરોમાં તમે તમારી જીવન કેડીમાં

પોતે જ સામેથી શા માટે કાંટા બિછાવવા માંગો છો? પૈસો કમાવા માટે આખી જિંદગી છે.ભગવાનની, અમારી  આપેલી જિંદગી આવી શોર્ટ કટની કમાણીના ફેર- ચક્કરમાં વેડફી દેવા માટે નથી.”

          રવિ-પલ્લવીએ હાથમાં પકડી રાખેલા પ્રોડ્યુસર  -ડાયરેક્ટરના કાર્ડ ફાડી નાખ્યા.તેમને સમજાઈ ગયું કે પોતાના ધાર્યા ક્ષેત્રે જ આગળ વધવું જોઈએ,નહિ કે અણધાર્યા અંધારા  ક્ષેત્રે, અંધારા ક્ષેત્રે.

(અર્ધસત્ય કથા)

(સમાપ્ત )

(‘અણધાર્યા ક્ષેત્રે…’ વાર્તા પીડીએફમાં મેળવવા અહીં ક્લિક કરવા વિનંતિ છે)

 

 

 

જન્નત…

મેડિકલના પાંચ  પાંચ વર્ષો સુધીનો પાંગરતો રહેલો પ્રેમ, બંને પક્ષોના વડીલોની સ્વીકૃતિ બાદ વિધિવત પ્રપોઝલ,સગાઇ અને થોડા વિલંબ વિલંબ બાદ અંતે  લગ્નમાં પરિણમ્યો.

લગ્નની વિધિ દરમ્યાન  અને રિસેપ્શનની  ખુશખુશાલ  સંગીતમય   ક્ષણોમાં વિનીતાએ  એક અનિવર્ણનીય,અદ્ભુત અને અનેરી –  વિરલ એવી અનુભૂતિ મનોમન માણેલી .તન કરતા મનની પ્રસન્નતાથી વિનીતા  પાગલ પાગલ થવા લાગી ગયેલી. છેલ્લા પાંચ છ વર્ષો સુધીના  સાચા  સમર્પિત પ્રેમી અને હવે વિધિવત બનેલ  પતિ   વિરલે  તેને જીવનની અદ્ભુત ધન્યતાનો અનુભવ કરાવ્યો..

વિરલે તેને હનીમૂન પર લઇ જવા માટે  ધરતીના સ્વર્ગ સમાન કાશ્મીરનું પ્લેનથી  જવાનું અને ત્યાં હનીમૂન- કપલ માટેની સહુથી મોંઘી અને મશહૂર હોટલ ”જન્નત’નું  બુકિંગ કરાવી, તેની ખુશી હજી અનેક અનેક ગણી વધારી દીધી.

વિનીતા માટે આ હનીમૂન ખાસમ ખાસ હતો-સ્પેશ્યલ  હતો.કોઈએ ક્યારેય ન અનુભવ્યો હોય તેવો સ્પેશ્યલ  હનીમૂન હતો. વિનીતા કોઈ જન્મજાત ખામીના  કારણે  હજી સુધી સ્ત્રી-સહજ માસિક ધર્મનો અનુભવ જ નહોતી કરી શકી.ડોક્ટર હોવાથી આ માટેના બધા જ બનતા ટેસ્ટો અને ઈલાજો કરાવી જોયા પછી એ નિરાશ -હતાશ થઇ ગઈ હતી,પોતાના પ્રેમી વિરલને તેણે આ સાચી હકીકતથી વાકેફ પણ કરેલો જ. તેમ છતાં ય વિરલે તેને પ્રેમે પ્રેમે,હોંસે હોંસે,  ઉમંગભેર તેના જન્મદિવસે જ સવાર- સવારમાં પીળા ગુલાબોના ગુચ્છા સાથે તેને ‘હેપી બર્થડે ‘કહી, બીજી જ ક્ષણે નાટકીય રીતે નીચે ઘૂંટણિયે  બેસી  તેને પ્રપોઝ કરતા હીરાની વીંટી  પહેરાવેલી, એ તેના જીવનનો સહુથી સુખદ યાદગાર  પ્રસંગ હોય તેમ તેને એ અત્યારે હનીમૂન પર હવાઈ સફર કરતા કરતા પણ ક્ષણે  ક્ષણે  બંધ આંખે જોયા કરતી હતી.

હનીમૂન- ડેસ્ટિનેશન ”જન્નત’ હોટલ પહોંચી, ચેક ઇન કરી પોતાના સ્વર્ગ સમાન સુંદર સુશોભિત સ્યુટમાં  પ્રવેશતી વખતે તેના આનંદની કોઈ અવધિ  ન રહી.

મહારાજા-મહારાણીની જેમ  નાહી ધોઈ,સરસ મઝાનો જન્નત હોટલના ડાયનિંગ હોલમાં ફ્રુટ,દૂધ-સીરિયલ અને ઓમ્લેટનો બ્રેકફાસ્ટ કરી હનીમૂન- કપલ ગુલમર્ગ

જોવા-ફરવા નીકળી પડ્યા. હોંસે હોંસે  સરસ મઝાની તૈયાર થઇ,  નવો કેસરી પંજાબી કુરતો -પાયજામો  પહેરી અને પછી ગોરા ગોરા,દેખાવડા,પિક્ચરના હીરો જેવા દેખાતા  વિરલને પણ આછો ભૂરો પંજાબી પોષક પહેરાવી વિનીતા મલકાતી મલકાતી- મલપતી ચાલે વિરલનો હાથ પકડી આઝાદ પંછીની જેમ ઉડતી હોય તેમ દોડાદોડ,  હોટલે અરેંજ કરી આપેલી કારમાં સજોડે બેસી ગઈ. ગુલમર્ગ પહોંચી સ્વર્ગમાં પહોંચ્યા જેટલો આનંદભર્યો નશો અનુભવતી તે વિરલ સાથે કાશ્મિરી પોષાકમાં જુદા જુદા પોઝમાં ફોટા પડાવી પોતાને  અને પોતાના વિરલને હિરોઈન-હીરોની જેમ જોવા-દેખવા લાગી ગઈ.ગુલમર્ગ બાગમાંથી બહાર નીકળતા નીકળતા એકાએક વિરલ ચક્કર ખાઈ ગબડી પડ્યો અને તેને ફિટ્સ આવવા લાગી.ડોક્ટર હોવા છતાં ય વિનીતા ગભરાઈ અને તરત જ તેને કાશ્મીરની હોસ્પિટલના ઈમરજન્સી વિભાગમાં લઇ ગઈ.નસીબે ન્યુરોલોજીસ્ટ સ્પેશ્યાલિસ્ટ અને ન્યુરો સર્જન બેઉ હાજર હોવાથી વિરલના બ્રેઇનનો એક્સ રે લઇ તેમ જ સ્કેન ટેસ્ટ કરી તેના ફિટ્સનું કારણ બ્રેઇનમાં દેખાતા એક બ્લેક સ્પોટને માની તેની તાત્કાલિક સર્જરી કરી ટ્યુમર જેવો દેખાતો કાળો સ્પોટ કાઢવાનો સફળ પ્રયાસ કર્યો.સદભાગ્યે એ ડેડ બ્લડ સેલ જ હતો જે બહુ પહેલા સાયકલ કે સ્કૂટર પરથી પડવાથી લોહી મરી ગયાથી -ગંઠાઇ  જવાથી, તેમનો તેમ રહી ગયો હશે,જે કાશ્મીરની ભયંકર ઠંડી માથામાં પ્રવેશવાથી, ઇર્રીટેટ થઇ તેને ફિટ્સના ઝાટકા આપવા લાગી ગયેલો.પડતી વખતે તે ઊંધો સાથળભેર ઊંધા માથે પડ્યો હોવાથી તેના ગુપ્તાંગને પણ ભયંકર ઈજા થઇ ગયેલી,જેના પરિણામસ્વરૂપે ન્યુરોલોજીસ્ટે તેમ જ હાજર સેક્સોલોજીસ્ટે તેને પુરુષત્વ ગુમાવી ચૂકેલો જાહેર કર્યો.જીવતા રહ્યાનો આનંદ જ અને બેઉના પ્રેમભર્યા સાથ- સહવાસનો જ હવે  તો એક માત્ર સહારો -સધિયારો હતો.ડોક્ટર હોવાથી સમજ અને હિમત તેમનામાં સહજ હતા.બેઉને એકબીજા માટે પ્રેમ તો ભરપૂર હતો એટલે એ પ્રેમ જ તેમનું જીવનપાથેય હતું,બળ હતું-સર્વસ્વ હતું.

   ઈલાજ પૂરો થય બાદ હોટલ ‘જન્નત’માં જયારે પહોંચ્યા ત્યારે એક નવી નવાઈનો,માની ન શકાય એવો પ્રસંગ બન્યો.પોતાના રૂમ પર પહોંચ્યા તો દરવાજા પાસે જ કોઈ સ્ત્રી નવજાત બાળકને શાલ ઓઢાડી ફ્લાવર બાસ્કેટમાં મૂકી ગયેલી. મૂકી જનારે જેમ તેમ ઉકેલાય એવા અક્ષરોમાં લખેલું :”યહ બેટી મેરે લિયે તો મેરે દોઝખમેં  ઔર દોઝખ બઢાનેવાલી હોગી.આપ સમ્હાલના.શુક્રિયા!”

ડોક્ટર હોવાથી બેઉ હિમતભેર  એ બાળકને ઉપાડી લઇ તેને અંદર લઇ ગયા અને પોતાને તો હવે બાળક થવાનું નથી તો આ કુદરતી બક્ષિસને ઈશ્વરની કૃપા માની બાળકને પોતાનો જ માની-બનાવી,તેને સાથે જ તેડી જઈ દિલ્લી થઇ અમદાવાદ પહોંચ્યા તો વડીલોને આશ્ચર્યાનાદમાં ગરકાવ કરી મૂકતા બોલ્યા:”આ તો અમને-તમને ઈશ્વરે આપેલી  સ્વર્ગીય ભેટ છે.”

“બેટી ધનકી  પેટી”  એ કહેવત એમને એમ થોડી જ બની છે? ઘરબેઠે ધનની પેટી મળી તેના થી રૂડું શું?”ઘરના  બધા એક સ્વરે બોલ્યા.

એટલે જ આ ‘જન્નત’માં મળેલી  ઢીંગલીનું નામ અમે જન્નત જ  પાડી દીધું છે.આમ તો જન્નત છોકરાનું નામ કહેવાય।પણ આપના માટે તો છોકરી પણ છોકરો જ છે.હવે આ જમાનામાં અમારે વધુ એક બાળક જન્માવવાની જરૂર જ નહિ રહે.રેડીમેડ જન્નત મળી જતા અમે તો ખુશ ખુશ છીએ.”

પછી તો નાના-મોટા બધાએ જ હોંસે  હોંસે જન્નતને રમાડવાનું શરૂ કરી દીધું.ઘર જ જન્નત -સ્વર્ગ બની ગયું.

(સમાપ્ત)

(‘જન્નત’ વાર્તા પીડીએફમાં મેળવવા અહીં ક્લિક કરવા વિનંતિ છે.)

 

 

Previous Older Entries

"ગુજરાતી ગઝલ™"

"ગુજરાતી ગઝલ ની દુનિયા"

નટવર મહેતાનો વાર્તા વૈભવ...

નટવર મહેતાના વાર્તા વૈભવમાં આપનું હાર્દિક સ્વાગત છે.....!! સમયાંતરે એક સાવ નવી જ અનોખી વાર્તા લઇને આવવાની મારી નેમ છે ને પછી પુછવું છે તમને કે, એ વાર્તા કેમ છે.....

લલિત પરીખનું વાર્તા વિશ્વ...

લલિત પરીખની વાર્તાઓ

WordPress.com News

The latest news on WordPress.com and the WordPress community.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 38 other followers