ચાલુ ટ્રેઈને…

રાજકોટથી સીધી ડીરેક્ટ  સિકન્દરાબાદ જનારી નવી નવી શરૂ કરેલી  ટ્રેઈનના એ.સી.ડબ્બામાં આખી ને આખી મેરેજ પાર્ટી જાન સાથે પાછી ફરી રહી હતી.વ્યવસ્થા જોનારા મનુભાઈ અને તેમના ઉત્સાહી મિત્રોએ દોન્ડ જંકશન પર સહુ જાનૈયાઓને ગરમ ગરમ ચા,એક્ષ્પ્રેસો કોફી,કોલ્ડ ડ્રિન્ક્સ,આઈસ્ક્રીમ વી.જેને જે  જોઈએ તે સહુને પ્રેમાગ્રહ સાથે દરેકની સીટ પર  પહોંચાડી, વેવાઈએ બંધાવેલું સ્વાદિષ્ટ ભાથું  જમી ચૂકેલા જાનૈયાઓને ખુશ ખુશ કરી દીધા.

દોન્ડ જંકશનથી ટ્રેઈન રવાના થઇ ન થઇ કે થોડી જ વારમાં ડબ્બાના ચારેય  દરવાજાઓમાંથી દસ બાર ચોર- ઉચક્કાઓ- ડાકૂઓ છરા,ડંડા અને રિવોલ્વરો સાથે ઘૂસી  આવ્યા.તેમની ધાક- ધમકીથી સહુ કોઈ ડરી ગયા,ગભરાઈ ગયા,કિંકર્તવ્યવિમૂઢ બની ગયા.”જે પણ કેશ અને ઘરેણાઓ છે તે તાબડતોબ અમને સોંપી દો”  એ  મતલબનું તેઓ જોર જોરથી હિન્દીમાં બરાડી રહ્યા હતા.ડરી ગયેલા સ્ત્રી-પુરુષોએ પર્સ અને પાઉચમાંથી બધું જ  ધ્રુજતા -કાંપતા  હાથે સોંપી દીધું અને જોત જોતામાં તો ચાલુ ટ્રેઈન, ચેઈન ખેંચી રોકીને,  તેઓ પોતાના  ભરેલા થેલાઓ સાથે ટ્રેઈનમાંથી કૂદી ગયા.         ગાર્ડે આવી પૂછપરછ કરી અને “આવું થાય તો બીજું શું કરી શકાય? ટ્રેઈન આમ પણ મોડી ચાલે છે તો હવે શોલાપુર જઈને ફરિયાદ કરવી રહી.અહીં અધવચ્ચે કાંઈ જ ન થઇ શકે.”કહી તેણે ગ્રીન સિગ્નલ આપી વ્હિસલ વગાડી ટ્રેઈન સ્ટાર્ટ કરાવી દીધી.બધા બડબડતા રહ્યા કે આવી લૂટ રેલ્વેની મિલીભગતથી જ થાય.

થોડી વારે જયારે શોલાપુર સ્ટેશને  ટ્રેઇન પહોંચી તો ત્યાં યોગાનુયોગે કોઈ મોટી પોલિસ- પાર્ટી સ્ટેશન પર દેખાતા જ મનુભાઈ અને તેમના સાહસિક મિત્રો સ્ટેશન માસ્તરને,  ચોરીની મૌખિક ફરિયાદ કરી,પોલિસ- પાર્ટી સાથે ટ્રેઈન  રિવર્સમાં ચલાવી, એ ડાકૂઓને  હજી તેઓ વહેંચણી કરતા હોય ત્યાં જ પહોંચી, તેમને પકડી લઇ, લૂટાયેલું બધું પાછું -પરત મેળવી લેવું જોઈએ એવું જોરદાર સૂચન કર્યું.આવું સૂચન તો કોઈ સ્ટેશન માસ્તર શેનો માને?    મનુભાઈ ગ્રુપ સીધું એન્જીનમાં ઘૂસી ગયું અને બૂમ બરાડા પાડી બોલ્યું “હવે તો અમારા પ્રાણ જાય તો ય ગાડી આગળ નહિ જવા દઈએ.હવે તો આ ચાલુ ટ્રેઈન રીવર્સમાં જ જશે અને ડાકૂઓને પોલિસ- પાર્ટી સાથે પહોંચી, પકડીને જ રહેશે અને લૂટાયેલો માલ પરત મેળવીને જ રહેશે.” ધાક ધમકી અને  જીદભરી બૂમાબૂમથી ગાર્ડે, પોલિસ- પાર્ટી સાથે ટ્રેઈન રિવર્સમાં  ચલાવડાવી -અને તે પણ પુર ઝડપે.થોડી જ વારમાં એક વેરાન  જેવા સ્થળે પ્લાસ્ટિક કોથળીઓમાંથી દારૂ  પીતા એ થેલાવાળા  ડાકૂ ઓ  દેખાયા અને તરત ટ્રેઈન જોઈ એ લોકો નાસે તે પહેલા તો  પોલિસ-પાર્ટી ધીમી પડતી ટ્રેઈનમાંથી કૂદી પડી. અને સાથે જ મનુભાઈ અને તેમના સાહસિક મિત્રો પણ કૂદી પડ્યા. માની ન શકાય એવા, આ ચાલુ ટ્રેઈને થયેલી ડકૌતી કરનારા ડાકૂઓને પોલિસપાર્ટીએ   રાયફલના કૂન્દાઓથી  મારી મારી, તેમને બેડીઓ પહેરાવી ટ્રેઈનમાં  બંદી બનાવીને સાથે લઇ લીધા અને લૂંટાયેલ  માલમત્તાના થેલાઓ સાથે રિવર્સમાં આવેલી  ટ્રેઈન પાછી શોલાપુર તરફ રવાના થઇ.સહુ કોઈને પોતપોતાનું જોખમ મળી ગયું એ તો ન ભૂતો ન ભવિષ્યતિ જેવી  ઐતિહાસિક  ઘટના ગણાઈ.

સિકન્દરાબાદ પહોંચતા જ ત્યાં સમાચાર પહોંચી ગયા હોવાથી ન્યુઝ રિપોર્ટરો તેમ જ ટી.વી.ચેનલના લોકો આવી ગયા અને તેમને લીધેલા ઇન્ટરવ્યુ તે જ રાતે ટી .વી. પર અને બીજે દિવસે લોકલ ન્યુઝ પેપરોમાં ફોટાઓ  સાથે ફ્લેશ થયા.ચાલુ ટ્રેઈને થયેલી લૂટ અને રીવર્સમાં ટ્રેઈન દોડાવી લૂટાયેલી માલમત્તા પાછી પરત મેળવવાની આ ઘટનાએ સનસનાટીભર્યા સમાચાર પેદા  કર્યા તેમાં તો કોઈ  શક જ નહિ.

(સત્ય કથા)

(સમાપ્ત)

ગુપ્ત દાન

પત્ની સુહાનીની યાદ તો પતિ સોહમને સૂતા જાગતા,તંદ્રામાં અને સપનાઓમાં,સતત સતત આવતી રહેતી હતી.એવી જ રીતે પત્નીની કાયમ કહેવાયા કરતી વાત પણ સતત યાદ આવ્યા કરતી.સુહાની કાયમ કહ્યા કરતી:” જો મને કૈંક થાય અને હું આ દુનિયામાં ન રહું તો મારી પાછળ દાન આપવા જેવી સંસ્થા મને એક જ દેખાય છે અને તે છે આપણા હૈદરાબાદ શહેરની  ‘ નિરાધાર નારી સહાય સંસ્થા’. બિચારી વિધવાઓ,બાળ ધવાઓ,ત્યકતાઓ,વૃદ્ધાઓ,બળાત્કારનો ભોગ બનેલી કે રેડ લાઈટ એરિયામાંથી બચાવેલી નારીઓના ઉદ્ધાર માટે તેમને સાચવનારી અને તેમના દ્વારા ગૃહ ઉદ્યોગનું  ધમધમતું કેન્દ્ર સંચાલિત કરનારી આ સંસ્થાને જેટલું પણ દાન અપાય તે યથાર્થ અને ઉપયોગી છે.

“મને તમે હોંસે  હોંસે, પ્રસંગોપાત અને સમય સમય  પર જે સોનાના અને હીરાના બહુમૂલ્ય ઘરેણાઓ અપાવ્યા છે એ બધા આજની  અનેકગણી વધેલી  કિંમતે વેચીસાટી, એ કુલ રકમ આ સંસ્થાને દાનમાં આપી દેજો.આપણો  આ બંગલો પણ તેની વધેલી કિંમતે વેચી દઈ કોઈ એક બેડ- રૂમ ફ્લેટમાં રહી, તે રોકડી કરેલી ગંજાવર રકમ  પણ આ જ સંસ્થામાં  દાનમાં આપી દેજો.તમને મળતા માતબર પેન્શનમાં તો તમે આરામથી ટિફિન બંધાવી સુખેથી-શાંતિથી જીંદગી ગુજારી શકશો.ઈશ્વરની કૃપાથી તમારી તબિયત પણ હજી ટનાટન છે,  ન કોઈ દવા લેવી પડે છે કે ન કોઈ કાયમનો મેડિકલ પ્રોબ્લમ પણ છે.પુત્રો – પુત્રવધૂઓ અને તેમના સંતાનો અમેરિકામાં પૂરી જાહોજલાલીમાં મોજ મસ્તીથી રહે છે.મને અને મારાથી વધારે તો  તમને ક્યારેય ત્યાંની  લાઈફ સ્ટાઈલ પસંદ નથી આવી અને એટલે જ આપણે ભારતમાં પોતાની સ્વતંત્ર  જિંદગી જીવતા રહ્યા છીએ.ભગવાન કરે, ક્યારે ય જરૂર ન જ પડે; પણ છેલ્લા દાયકામાં  લાચારીથી વિવશ થઇ ક્યારેક  ક્યાંય આશ્રય લેવો જ પડે

તો આપણા  જ શહેરનું  ‘શાંતિ સદન  વરિષ્ટ ગૃહ’ ઉત્તમ છે.આપણે ત્યાં એક અઠવાડિયું રહી-રોકાઈ તેનો  આનંદાનુભવ પણ લીધો જ છે.અને હજી તો તમને છેક સુપ્રીમ કોર્ટ સુધી લડાઈ  ચૂકેલા  કેસના પેન્શન- એરિયર્સની રકમ પણ લાખોમાં મળવાની  છે તો  આપણી જાણીતી -જોયેલી- વિચારેલી  આ નારી સંસ્થાને એ રકમ પણ દાનમાં આપી દેજો.અધૂ વેચીને વહેંચો તેનું સુખ અપરંપાર છે.તમારા એ દાનથી મને પણ એ સ્વર્ગીય સુખનો સાક્ષાત્કાર થવાનો જ થવાનો એ નક્કી ચોક્કસ  સમજજો.અને આ દાન મારા કે તમારા નામ સાથે જોડીને આપણને અમર બનાવવા ન જ દેતા.આ દાનને  ગુપ્ત દાન જ

રાખજો. કોઈ ક વિએ  કહ્યું છે તેમ દેનારો તો ઈશ્વર છે.લોકોને ભૂલથી  પણ ભ્રમ ન થવા  દો કે તમે દાન કરો છો. કર્ણ ભલે ન બની શકીએ પણ ગુપ્ત દાનનો મહિમા સમજી તેનું સાચું- સારું અનુકરણ તો કરીએ.”

કેન્સરના છેલ્લા  સ્ટેજમાંથી પસાર થઇ રહેલી પત્નીની આ અંતિમ ઈચ્છા અને સલાહ તેમના ગળે તો  ત્યારે જ ઉતરી  ગયેલી અને હવે તેની સતત સાલતી ખોટ અને ગેરહાજરીમાં તો મનમાં ,હૈયામાં, મગજમાં તરંગોનું તોફાન જગાવતી રહી હતી.

તેણે સારી કિંમતે  મકાન વેચી સિત્તેર લાખ રોકડા કરી લીધા,ઘરેણાઓ વેચી તેના પણ ત્રીસ લાખ રૂપિયા રોકડા કર્યા  અને યોગાનુયોગે એરિયર્સની પણ   પચ્ચીસ   લાખ રૂપિયાની માતબર રકમ મળતા જ તે  સવા કરોડ રૂપિયાનું નું દાન આપવા એ ‘ નિરાધાર નારી આધાર સંસ્થા’માં પહોંચી ગયો. પૂરા સવા  કરોડનો ચેક તેના કોટના ખિસ્સામાં ગુપ્ત દાનના રૂપમાં અપાવા માટે અધીર અને ઉત્સુક થઇ રહ્યો હતો.ત્યાં પહોંચતા જ તેની  સંસ્થાની રેક્ટર સાથે મુલાકાત થઇ તો તે ચોંકી ઊઠ્યો કારણ કે તેને લાગ્યું કે તેની સુહાની જ સાક્ષાત તેની સામે પુન:જન્મીને જીવતી થઇ ગઈ હોય.

 વોલેટમાંથી પત્ની સુહાનીનો ફોટો કાઢી તે ફોટાને અને એ  વ્યવસ્થાપિકા રેક્ટરને બહાવરો થઇ સરખાવવા લાગ્યો. એ રેક્ટર બહેન પણ નવાઈ  પામતી તેની સામે એક સરખી જોતી રહી ગઈ.અંતે સોહમે પત્ની સુહાનીનો ફોટો બતાવી સાહસ  પૂર્વક પૂછી જ લીધું:” આ મારી પત્ની અને તમે બેઉ કેટલા એકસરખા લાગો છો? તમે અહીં કેટલા વર્ષોથી છો?”

હું હમણા જ વિદેશથી આવી નિરાધાર મહિલાઓની સંસ્થા માટે  મેનેજમેન્ટનો કોર્સ કરીને અત્રે આવી છું.મારી રામકહાણી બહુ જ વિચિત્ર છે.નાનપણમાં  મને કોઈ ઉપાડી ગયું હશે અને મને આછું આછું યાદ  આવતું રહેતું કે હું સુખી ઘરમાં જ જન્મેલી ;પણ ‘મેહબૂબકી મેહંદી’ના તવાયફોના મોહલ્લામાં મોટી થઇ અને ત્યાંથી મને  મારા સારા નસીબે નારી ઉદ્ધાર કરનાર એક વિદેશી સંસ્થાની મહિલા સંસ્થાએ મને ત્યાંથી ઉગારી અને મારો ઉદ્ધાર કરવા અને મને આગળ ભણવા માટે અમેરિકા લઇ જઈ મને એક તદ્દન નવો જ  અનોખો અને અદભુત અનુભવ કરાવ્યો.ત્યાંથી સીધી જ મને આ સંસ્થામાં નીમી મને રેક્ટર બનાવી દીધી છે.મને લાગે છે કે આ મારી નાની બહેન હોવી જોઈએ યા  મારી જોડિયા બહેન હોવી જોઈએ.સાથે  નથી લાવ્યા બહેનને?”

સોહમ રડી પડ્યો અને બોલ્યો:”સાથે લાવી શકવાની સ્થિતિમાં હોત તો હું અહીં આ સંસ્થામાં તમારી સામે આવ્યો જ ક્યાંથી હોત? એ તો કેન્સરમાં પ્રભુને પ્યારી થઇ ગઈ છે અને તેની યાદમાં હું  એક નાનકડી રકમનું દાન આપવા આવ્યો છું.”કહી સોહમે પૂરા સવા  કરોડનો ચેક કોટના ખિસ્સામાંથી કાઢી, એ રેક્ટર બહેનના હાથમાં આપતા તેનું નામ પૂછ્યું.હસીને પોતાનું નામ સાર્થક કરતી હોય તેમ એ બોલી:”મારું નામ સુહાસિની છે.તમારા પત્નીનું નામ શું હતું?” ઉત્તરમાં લગભગ નિરુત્તર જેવો થઇ અંતે એ બોલ્યો:”તેનું નામ સુહાની  ……. બિલકુલ તમારી જ ડુપ્લિકેટ જેવી લાગે છે,નહિ?”

પછી તો બહુ વાતો થઇ અને એ સંસ્થામાં કોઈ એકૌન્ટન્ટની આવશ્યકતા હોવાથી સોહમ તેમાં જોડાઈ ગયો અને સુહાસિનીએ  સોહમના   જીવનમાં સુહાનીના સ્થાનની  ક્ષતિપૂર્તિ  કરી.સુહાની જ્યાં પણ હતી ત્યાં પતિના ગુપ્ત દાનથી તેમ જ સુહાસિની સાથે જોડાઈ  ગયેલા પતિ સોહમના આમ સુહાસિની સાથે જોડાઈ જવાથી રાજીની રેડ થઇ ગઈ કે નાનપણમાં ખોવાઈ ગયેલી તેની બહેન હવે બહેનપણી બની ગઈ,સોહમની જીવનસંગિની પણ બની ગઈ.

સોહમને સમજાઈ  ગયું કે ગુપ્ત દાનની સામે  ગુપ્ત દાન મળી પણ ગયું.તરત દાન અને તરત પુણ્ય !

(અર્ધ સત્ય કથા)

(સમાપ્ત)

(‘ગુપ્ત દાન’ વાર્તા પીડીએફમાં મેળવવા અહીં ક્લિક કરવા વિનંતી છે)

પારકી થાપણ…

લગભગ ઘરે ઘરે, નાના મોટા ભાઈ બહેનો સાથે રમતી પોતાની  સહેલીઓને જોઈ પાંચ-છ વર્ષની અનામિકાને મનોમન એમ થયા કરતુ કે ભગવાન મને પણ એકાદ ભાઈ-બહેન આપે તો કેવું સારું? તે ક્યારેક ભોળા ભાવે પૂછતી પણ ખરી પોતાની વહાલી બાને કે બધાને ઘેર ભાઈ -બહેન હોય છે તો મારે ત્યાં કેમ નહિ? જવાબમાં આ પૂજા કરતા કરતા સાંભળી ગયેલા પિતા તરત જ કહી દેતા “આ બધું પ્રભુના હાથમાં છે.” આ સાંભળી તે ભગવાનને પ્રાર્થના પણ કરતી રહેતી કે “ભગવાન મને પણ એક ભાઈ કે બહેન આપોને?”

પિતા તો ઘરની સામેના જ પોતાની માલિકીના મંદિરમાં પૂજારી હતા અને ઘરે ઘરે સત્ય નારાયણની કથા કરવા કે શ્રાવણ મહિનામાં ભાગવત કથાનું પારાયણ કરી કમાણી કરવામાં વ્યસ્ત રહેતા.આ મંદિર તેમને વારસામાં મળેલું પિતા તરફથી.વાર તહેવારે અને ખાસ કરીને દશેરા -દિવાળીમાં તો ધોધમાર વરસાદની જેમ પુષ્કળ પુષ્કળ આવક થતી રહેતી. 

માતા ઘરકામમાં ડૂબેલી રહેતી.રાતે મંદિરમાં આરતી કરી,ભગવાનના પોઢાડી પિતા ઘરે આવી, જમી કરી,મંદિરના પ્રાંગણમાં ચાલવા જતા અને આવીને વહાલી દીકરીને વાર્તા કહેતા કહેતા સૂવડાવી દેતા.અનામિકાને ઊંઘ પણ તરત આવી જતી.માતાપિતાને તે ભગવાન જ માનતી.પણ એક રાતે તેની એકએક ઊંઘ ઊડી ગઈ અને તેણે મંદિરના સહાયક પૂજારી પૂજાલાલનો ધીમો અવાજ સાંભળ્યો,માતાનો પણ ધીરો ધીરો ” ના ના” નો અવાજ સાંભળ્યો અને પિતાનો “મૂંગી મર.આટલી  બધી સંપત્તિનો અને મંદિરનો કોઈ વારસ તો જોશે કે નહિ? દીકરી તો પારકી થાપણ કહેવાય. 

પોતાના સગા દીકરા વગર આ અઢળક ભેગી કરેલી અપાર અપાર સંપત્તિ અને વારસામાં મળેલ આ ધન વરસાવતા  મંદિરનો વારસો કોણ સંભાળશે?”

તેને કાઈ સમજાયું નહિ;પણ અધમીંચી  આંખે તેણે જે જોયું ન જોયું તેનાથી તે ખૂબ વિક્ષિપ્ત થઇ,પેલો સહાયક પૂજારી તો થોડી વારમાં ચાલ્યો ગયો.પણ તેના મનમાં અને તેથી પણ વધુ તેના અંતર્મનમાં એ રાતે જે જોયું ન જોયું તે કાયમ માટે ઘર કરી ગયું.તે પછી એ સહાયક પૂજારી પૂજાલાલને જોઈ,પિતાને જોઈ ,માતાને જોઈ, કાયમ તે ચિત્ર-વિચિત્ર વિચારોમાં ડૂબી જતી.તેને એકસાથે બે જોડિયા ભાઈઓ  પણ થયા.તેમને તે ઝૂલાવતી, રમાડતી અને જમાડતી પણ ખરી- ખુશી ખુશી.  “મારા બાપુને બેન બબ્બે કુંવરિયા”  કવિતા ગાતા ગાતા તે વિચારમાં પડી જતી જતી અને જેમ જેમ  મોટી થતી ગઈ અને સાથે તેની સમજણ વધતી ગઈ તેમ તેમ  તે  વિચારમાં પડી જવા લાગી કે  કે પોતે, પિતા જે શબ્દો વારંવાર વાપરે છે તેમ હકીકતમાં તો ‘પારકી થાપણ’  નહિ હોયને ? તેને પેલા સહાયક પૂજારી પૂજાલાલ તરફ ન સમજી શકાય એવો તિરસ્કારનો,નફરતનો ભાવ સતત રહ્યા કરતો.તેની તરફ જોઇને પણ તે મનોમન શાપ આપતી,ગાળો આપતી,તેનું મોત સુદ્ધા  ઈચ્છતી. એક વાર સાકરિયા સોમવાર કરતી હોવાથી તે સવારના પહોરમાં નાહી -ધોઈ પિતાના મંદિરે, ભોળાનાથ શંકર ભગવાનના દર્શને પહોંચી તો પેલો સહાયક પૂજારી પ્રદક્ષિણા દરમ્યાન,મંદીરના પછીતે, તેનો પહોંચો પકડી તેની સાથે અડપલા કરવા જતો જ હતો કે તેણે સાહસપૂર્વક તેના ગાલ પર જોરથી તમાચો છોડી દીધો અને ઘરે ભાગી ગઈ.પિતા તો શિવમહિમ્ન સ્તોત્ર ગાતા ગાતા અભિષેક કરી રહ્યા હતા.હમણા જ મંદિરની પછીતે એ જ પિતાની ‘પારકી થાપણ’દીકરી  પર શી વીતી હોત એ તો ભોળાનાથ જ ત્રીજી આંખથી જોઈ શકત.

પરંતુ, તેના આશ્ચર્યાઘાત તો ત્યારે થયો જયારે માતાપિતાએ તેનું  વાગદાન એ વરણાગી સહાયક પૂજારી પૂજાલાલ સાથે જ કરવાની તૈયારી કરવા માંડી.તેના મનમાં,અંતર્મનમાં  ક્રોધાગ્નિની,એક પ્રબળ બળવાની, બળું  કે બાળુ એવી વૈરાગ્નિની ભસ્મીભૂત કરી દે એવી જ્વાલા પ્રજ્વલિત થવા લાગી અને અનામિકા પોતાને અનાથ,નિ:સહાય,નિરાધાર અનુભવતી ઘરની પાછલી બાજુથી સીધી સ્ટેશન તરફ ભાગી.મનમાં તો આપઘાતના વિચારો જ વમળો લઇ રહ્યા હતા;પણ આવેલી ટ્રેઈનને જોઈ તે ચાલતી ગાડીમાં ચડી ગઈ.ટ્રેઈનના છુક છુક અવાજ સાથે તેના મનની ગાડી પણ મનોવેગથી દોડતી, છુપા છુપા સ્વરે બબડી રહી હતી “..પોતે દીકરી ….બાપના શબ્દોમાં …પારકી થાપણ ……બાપની દીકરી કે પછી પોતે પણ હકીકતમાં પારકી જ થાપણ-સાવ પારકી થાપણ ?” 

પારકી થાપણ અનામિકાની સ્વતંત્ર સફર શરૂ થઇ.”સફરકી  મંઝિલ તો આઝાદીસે, પક્કે ઈરાદેસે,હિમત ઔર સબૂરીસે  મિલ હી જાતી હૈ” એવો કોઈ યાદ આવી રહેલો ફિલ્મી સંવાદ તેને દોડતી ગાડી સાથે અજાણી અજાણી ગંતવ્ય મંઝિલ તરફ પુરઝડપે  દોડાવ્યે જઈ  રહ્યો હતો.વર્ષો પહેલા, અંધારી રાતે, બારીમાંથી આવતા ઝાંખા પ્રકાશમાં, પોતે જે જોયું ન જોયું જોયું હતું તે એકાએક યાદ આવતા અને યાદોના આધારે, જોતા જોતા તે સમજી શકી કે પોતે પણ હકીકતમાં તો પારકી જ થાપણ !    

(સમાપ્ત)

(‘પારકી થાપણ’ વાર્ત પીડીએફમાં મેળવવા અહીં ક્લિક કરવા વિનંતિ છે.)

જીવન પ્રસાદ…

આજે હું જે કાંઈ છું તેનો શ્રેય મારા ભગવાનને જ મારે આપવો રહ્યો. ભગવાન એટલે  શાન્તાકારમ ગગન સદૃશમ વૈકુંઠવાસી ભગવાન નહિ,બલ્કે મારો વહાલો નાનો ભાઈ ભગવાન ! મને બરાબર યાદ છે જયારે તે જન્મવાનો  હતો ત્યારે હું બરાબર દસ વર્ષની હતી.બાળિકામાંથી કિશોરી બનવામાં હતી.અણસમજુ અને અલ્લડ એવી હું હવે કૈંક સમજુ અને ગંભીર બનવામાં હતી.મારા સુખી-સંપન્ન માતાપિતા પુત્ર- રત્ન માટે તલસી રહ્યા હતા,તડપી રહ્યા હતા.લાખોના કારોબારનો વારસદાર તેમને જોઈતો હતો.રીયલ એસ્ટેટનો ધીકતો ધંધો હતો.અમારો તો મોટો વિશાળ બંગલો અમારા શહેરમાં અદ્વિતીય હતો.પિતાના બાંધેલા બંગલાઓ એક થી એક ચડિયાતા હોવાથી તેમનું નામ બાબુભાઈ બંગલાવાળા થઇ ગયું હતું.ફ્લેટના વ્યાપક થઇ રહેલા વિસ્તારોમાં પણ તેઓ જુના જમાનામાં લઇ રાખેલી સસ્તા ભાવની  જમીનો પર ફ્લેટના ભાવમાં જ બંગલા બાંધી ખરીદનારાઓને છક્ક અને પ્રસન્ન કર્યે જતા.માતાનું નામ પ્રસન્નાદેવી હતું અને પિતા પ્રસન્ના બિલ્ડર્સના નામથી પ્રારંભ કરેલો રીયલ એસ્ટેટનો વ્યવસાય-વેપાર વિકસાવતા રહેતા હતા.તેમને જેમ પુત્રરત્ન માટે તલસાટ   હતો તેમ મને પણ એક નાનો ભાયલો હોય અને તેને હું ઝૂલાવું,રમાડું,જમાડું તેની બહુ જ હોંસ હતી.  અને ભગવાનની કૃપાથી મારી માતાને સારા દિવસો આવ્યા અને તે ગાયનિક ડોક્ટરના નર્સિંગ હોમના ચક્કર કાપવા લાગી.ક્યારેક મને પણ બંગલામાં નોકર ભરોસે ન છોડતા સાથે  લઇ જતી.સોનોગ્રાફી કરાવતા એક સાથે સારા અને ખરાબ બેઉ સમાચાર જાણતા-સાંભળતા માતા પ્રસન્ન પ્રસન્ન પણ થઇ કે તેને પુત્ર જ જન્મવાનો છે; પણ એ પુત્ર વિકલાંગ જન્મે એવી પણ પૂરતી સંભાવના છે એ સાંભળી  દુ:ખી, ચિંતિત અને વ્યથિત પણ થઇ..તેનો શારીરિક-માનસિક વિકાસ નહિવત જ રહેશે તો તેને જ્ન્માવવો કે નહિ એવો ધર્મસંકટ જેવો પ્રશ્ન મારા માબાપ સામે મોટો પ્રશ્નચિહ્ન બનીને જન્મ્યો.એ  પ્રશ્ન ચિહ્ને તેમના મનમાં  મૂંઝવણ અને ગભરાટ ને જ્ન્માવ્યો. 

પરંતુ પિતાની હિમતને ડોકટરે, મારી માતાએ અને મનોમન મેં પણ દાદ આપી કે તેમને પૂરેપૂરો વિશ્વાસ હતો કે આજના મેડિકલ વિકાસના યુગમાં આવી વિકૃતિનો કોઈ તો ઈલાજ દેશમાં નહિ,તો વિદેશમાં ક્યાંક તો હશે જ હશે.માતા પ્રસન્ના પ્રસન્ન થઇ કે પતિ આવા આશાવાદી હોવાથી પોતે દીકરાનું મોઢું તો જોઈ જ શકશે.મને તો ભાઈની બધી જ જવાબદારી સંભાળી લેવાની ભરપૂર હોંસ હતી.બરાબર પૂરા સમયે મારો ભાઈ જન્મ્યો અને તેનું રૂપ-સ્વરૂપ જોઈ ડોક્ટર-નર્સ પણ ચમકી ગયા.તે માથેથી જન્મ્યો,માથું નમેલું ને નમેલું જ હતું,આંખો ઊંડા ગોખલામાં મૂકેલી ઝીણી કોડીઓ જેવી હતી,આંખમાં આંસૂ હોવા છતાંય તેનો રડવાનો અવાજ જ ન સંભળાયો -ધબ્બો માર્યો તોય.હાથપગ વાંકાચૂકા અને ખભે મોટી એવી ખૂંધ.તેના માટે મુખ્ય તો સ્પાઈનલ કોર્ડની સર્જરી કરવી જરૂરી હતી,જે તત્કાલ તો ન જ થઇ શકે.મારા પિતાએ જન્મથી જ તેના માટે  દેશ-વિદેશના ઉત્તમોત્તમ   ડોકટરોના ઓપિનિયન લઇ ઈલાજ  તો શરૂ કરાવી જ દીધા.બે ત્રણ વર્ષનો થાય પછી જ તેનો ફાયનલ ઈલાજ કરી શકાય એવું હોવાથી અમે ચોવીસ કલાકની નર્સોની વ્યવસ્થા કરી લીધી.પણ હું તો તેના જ રૂમમાં સૂતી સૂતી ભગવાનને પ્રાર્થના કરતી રહેતી કે તે સારો સ્વસ્થ થઇ જાય અને હું તેની સાથે રમી પણ શકું.હું મારું સ્કુલનું લેસન પણ તેના રૂમમાં જ કરતી,મારી થાળી લઈને જમતી પણ તેની સામે જ. તેને મારા હાથે જમાડતા જમાડતા મને કોણ જાણે કેમ તેના માટે જન્મોજન્મનો સંબંધ હોય એવી જબરી આત્મીયતાનો સતત અનુભવ  થયા કરતો.તેનું નામ અમે ભગવાન પાડેલું અને એ અમારા સહુ માટે ભગવાનનો પ્રસાદ હતો.

તે મૂંગે મોઢે તેની પ્રેમાળ,હેતાળ,મમતાળુ દૃષ્ટિથી અમારી  સામે જોતો રહેતો.તે બોલતા તો શીખ્યો જ નહિ.ત્રીજે વર્ષે  સ્પાઈન સર્જરી પછી તેનું માથું સીધું થયું,હાથ- પગમાં ચલન શક્તિ પણ આવી.તેને મારા માટે અને મને તેના માટે એટલી બધી માયા કે અમે સાથે જ એક જ રૂમમાં વર્ષો સુધી સામ સામા બેડમાં સૂતા.મોટી થઇ હું જયારે મેડિકલનું ભણવા મુંબઈ ગઈ ત્યારે તે મન મૂકીને રડ્યો અને મારા આંસૂ પણ રોકાતાય રોકાતા નહોતા.હું દર વેકેશનમાં જ નહિ,બે-ત્રણ-ચાર રજાઓનો મેળ  પડે કે  તરત જ દોડી આવતી મારા ભાઈ ભગવાનને જોવા-મળવા.મારા માટે એ માબાપ કરતા ય માયાળુ હતો.મને યાદ છે કે એક વાર હું મોટી થયેલી હોવાથી અને બારમીની પરીક્ષાની તૈયારી કરવાની હોવાથી બીજા રૂમમાં વાંચતી-સૂતી રહેતી ત્યારે પણ એ ધીમે ધીમે ઘસડાઈ ઘસડાઇને પણ ચાલતો આવી મારા બેડની પાસે નીચે કાર્પેટ પર જ સૂઈ ગયેલો.સવારે તેને રૂમમાં ન જોઈ માતા પિતા હેરાન પરેશાન થતા ગોતા- ગોત કરવા લાગ્યા ત્યારે તેમના અવાજોથી હું જાગી ગઈ અને જાગીને જોઉં તો ભાઈ ભગવાન મારા બેડની પાસે જ નીચે કાર્પેટ પર ઘસઘસાટ સૂતેલો દેખાયો.બહેનમાં તેને તેનું સર્વસ્વ દેખાતું.એ મૂંગા માયાળુ ભાઈમાં  મને મારો ભાઈ ભગવાન જ નહિ, ભગવાનનો ય ભગવાન દેખાયા કરતો.

 મેં પીડિયાટ્રિક્સ કરી જન્મેલા બાળકોની જન્મજાત વિકલાંગિતા પર રીસર્ચ કરવાનું શરૂ કરી દીધું. માબાપને મારા લગ્નની ઉતાવળ હતી;પણ મને મારું રીસર્ચ પૂરું કરવાની અને તેનું સફળ પરિણામ જોવાની તાલાવેલી હતી.વર્ષોની સાધના પછી મને સફળતાનું ફળ મળ્યું.મારો ભાઈ બિલકુલ નોર્મલ થવા લાગ્યો એટલું જ નહિ,બોલતો -ચાલતો પણ થવા લાગ્યો.મારા રીસર્ચની પ્રશંસા વિશ્વ ભરમાં થવા લાગી અને મને અંતરરાષ્ટ્રીય એવાર્ડ પણ એનાયત કરવામાં આવ્યો.મેં મોટું રીસર્ચ સેન્ટર પણ મારા શહેરમાં ખોલ્યું અને તેનું નામકરણ પણ કર્યું ‘પ્રસાદ રીસર્ચ સેન્ટર ફોર હેન્ડીકેપ્ડ ન્યુ બોર્ન્સ’.મારો ભગવાન અને પ્રસાદ બેઉ મને મળી  ગયા.પણ આ બધું કરવામાં હું પરણવાનું મોડું કરતી ગઈ,કરતી જ રહી અને પરિણામે ચાલીસ વર્ષે પણ  હું કુંવારી જ રહી.હવે મને પરણીને લગ્ન બંધનમાં બંદી બનવું મંજૂર પણ નહોતું.ભાઈનો સાથ-સંગાથ તેને અને મને આનંદ આનંદનોઅનુભવ,,ખુશી જ ખુશીનો એહસાસ કરાવતો રહેતો, કરાવતો રહ્યો અને આજે પણ મારા મનને,મારા રોમ રોમને પ્રસન્નતા જ પ્રસન્નતામાં મગ્ન -નિમગ્ન રાખે છે.મારા પિતાએ મારા રીસર્ચ સેંટર માટે અને ભાઈના સુખદ ભવિષ્ય માટે ટ્રસ્ટ બનાવ્યું છે અને અનેક અનેક જન્મજાત વિકલાંગોને તેનો લાભ નિ:શુલ્ક સ્વરૂપે મળે છે, એ જ અમને મળતો શ્રેષ્ઠ પ્રસાદ છે.લગ્ન કરવા કરતા મારા માટે સેવામાં મગ્ન રહેવું એજ જીવનની પ્રસન્નતા છે,એ જ માનવ જન્મની ધન્યતા છે,એ જ જિંદગીની સાચી રાહ અને મંઝિલ છે. સમસ્યાપૂર્ણ પ્રમાદયુક્ત  જીવન-જંજાળ કરતા આમાં જ જીવનનો સાચો પ્રસાદ છે. 

(અર્ધ સત્ય કથા )                                          

 (સમાપ્ત)

(‘જીવન પ્રસાદ’ વાર્તા પીડીએફમાં મેળવવા અહીં ક્લિક કરવા વિનંતિ છે)

સાડાસાતી…

પહાડી હનુમાનનો  હૈદરાબાદ શહેરની આસપાસ બધે ખૂબ જ મહિમા.દર શનિવારે બસો, કારો,બાઈકો,સાયકલો અને રિક્ષાઓમાં ટોળાબંધ લોકો, સવારથી મધરાત સુધી, પોતપોતાની અનુકૂળતા પ્રમાણે હોંસે હોંસે આવે,તેલ ચડાવે,નારિયેળ વધેરે, ‘હનુમાન ચાલીસા’ બોલતા બોલતા,  પ્રદક્ષિણા કરે-ફરે અને હનુમાન દાદાની કૃપા સદાય વરસતી રહો એમ જતા જતા પણ, પહાડી હનુમાનના વિશાળ ઓટલાઓ પર બેસી, પ્રાર્થના કરી હાથ જોડતા અને પોતાના બેઉ ગાલો પર, “ભૂલ- ચૂક માફ કરો”, એવી  ભાવના સાથે ટપલી મારતા, હરખાતા હરખાતા પોતપોતાના ઘર  તરફ રવાના થતા.પહાડી હનુમાનનો મહિમા ‘હનુમાન જયંતી’ના દિવસે તો વિશેષ અને અપરંપાર.આજુબાજુના શહેરોથી પણ ધસારો જ ધસારો શરૂ થઇ  જાય.

મંદિરનો પૂજારી કેસરીલાલ  પણ મહાકાય,મહાબલી દેખાતો હોવાથી ભક્ત સમુદાય પર પોતાનો મહા પ્રભાવ દેખાડતો રહેતો.એ મનોમન જ કૈંક બોલતો, ગણ- ગણતો,પહાડી હનુમાનની વિશાલ ભવ્ય મૂર્તિ પર  તેલ ચડાવવાની,નારિયેળ   વધેરવાની અને દર અડધા કલાકે આરતી કરતા રહેવાની ક્રિયા યંત્રવત કર્યા કરતો.વચમાં વચમાં,તેના ભાઈ તેમ જ  સહાયક પૂજારી  શાંતિલાલ દ્વારા અપાતી ચાની નાની નાની પ્યાલીઓ પણ એક જ ચુસ્કીમાં ગટગટાવી પોતાનો ઊભા જ ઊભા રહેવાનો થાક ઉતારતો.દર શનિવારે તે એકટાણું નહિ,ઉપવાસ જ કરતો એમ લોકો ધારતા-માનતા.

મંદિરનું પ્રાંગણ મોટા પ્લે – ગ્રાઉન્ડ જેવું.મૂર્તિની બહારના  મંદિરનું પરિસર પણ અતિ વિશાળ અને આરસપહાણના પત્થરોથી વિશેષ શોભાયમાન અને આકર્ષક. મંદિરના પ્રાંગણમાં મોટા મોટા આકડાના અને બીજા છાયાદાર વૃક્ષો,સુંદર સુગંધિત પુષ્પવેલીઓ અને રંગબેરંગી ફૂલોના કુંડાઓ આ સુંદર,દિવ્ય ,ભવ્ય મંદિરને રમ્યાતિરમ્ય બનાવતા, એ દેખીતું સત્ય તો સહુ કોઈને સમજાતું.  આવા દિવ્ય-ભવ્ય-રમ્ય  મંદિરનો ઈતિહાસ કૈંક એવો જ રમ્ય અને રહસ્યમય જ હતો.એકાએક સરકાર પાસેથી હનુમાનમંદિર ટ્રસ્ટને, આટલી મોટી ખુલ્લી જમીન, શહેરથી ઠીક ઠીક દૂરના અંતરે ,મફતમાં જ મળી ગઈ હતી.ભક્તોના શ્રદ્ધાપૂર્વક અપાયેલા દાનોથી અને ટ્રસ્ટની પોતાની બચતથી મંદિરની આ ભવ્ય ભૂગોળ અસ્તિત્વમાં આવેલી.  પણ રોજ રાતે આ મંદિર કૈંક નવા જ રૂપમાં,અવનવા જ સ્વરૂપમાં, અજબ-ગજબ રંગઢંગમાં બદલાઈ જતું,જેનો સાક્ષી કેવળ મૂર્તિ સ્વરૂપે બિરાજતા  હનુમાનદાદા પોતે જ અને એકને માત્ર એક જ એક રહેતા.મંદિરના પાછળના ભાગમાં બનેલી પૂજારીઓની બે ઓરડીઓની વચ્ચેથી ઉપર જતી   સીડીઓની નીચેનું પ્રકાશથી પથરાયેલું ભોંયરું  ખોલી દેવામાં આવતું  અને એક નવી જ ધમધમતી દુનિયાનો અચાનક અને એકાએક જન્મ થતો જોવામાં આવતો.કોઈ કોઈ સ્મગ્લર સોનાના બિસ્કિટોથી લઈને,તો કોઈ હીરા મોતીના પડીકાઓ લઈને તો કોઈ નશીલા પદાર્થ હિરોઈનના પેકેટો લઈને આવતા;તો કોઈ દીનાર અને ડોલરની થોકડીઓ લઈને આવતા.મોટું સ્મગ્લીંગ સેન્ટર જ સ્થાપિત થતું દેખાતું.નીચેના,ઉપરના  મોટા મોટા મંદિરના પરિસરની બિલકુલ નીચેના, વિશાળ કક્ષોમાં રમી,તીન પત્તી,અંદર- બહારના જુગારી ખેલોના  ખેલ ખેલતા જુગારપ્રેમીઓનો અડ્ડો  જામી જતો.ડાન્સ બારની ડાન્સરો અને જૂની મશહૂર ‘મેહબૂબ કી મેહંદી’ની તવાયફોનો જલસો પણ જોરદાર જમાવટ કરવા  મંડી પડતો.શરાબની બોટલો અને પેગોનો અવાજ તો, સવારના પાંચ વાગ્યે, પાસેની મસ્જીદમાં પહેલી નમાઝની અઝાંનો માઈક પર અવાજ સંભળાય  ત્યાં સુધી, રંગીન શોરબકોર ચાલતો રહેતો.પણ આ બધું રંગીન સામ્રાજ્ય પુરઝડપે સરકસની જેમ સમેટાઈ જતું અને છ વાગતા સુધીમાં તો મંદિરના દ્વાર ભક્તોના પ્રવેશ માટે ઊઘડી પણ જતા.

          બિચારા હનુમાન મહારાજ આ બધું નીચી નજરે જોતા રહેતા.પણ આ બેઉ ભાઈઓની  -પૂજારીઓની હાલમાં જ પરણીને આવેલી પત્નીઓએ  પોતપોતાના પતિઓને આવી ગેરકાનૂની હરકતો બંધ કરાવવા માટે અને આ  કાયમી ધાંધલ- ધમાલની પોલીસને જાણ કરવા બહુ બધી આગ્રહભરી, કાકલૂદીભરી,જીદભરી,આજીજીઓ  કરી જોઈ.પરંતુ એ બે ભાઈઓ-પૂજારીઓ પણ અંડરગ્રાઉન્ડના હાથા જ હોવાથી તેમને ડરાવતા રહ્યા,રડાવતા રહ્યા.  ત્રસ્ત થઇ,લાચાર થઇ,ફોન દ્વારા  100  નંબર ફેરવી, એ બેઉ મર્દાની પત્નીઓએ -દેરાણી જેઠાણીઓએ,પોલિસવિભાગને  અરજન્ટ જાણ  કરી, મોટા પાયે રેડ કરાવી દીધી અને ત્યારથી એ મંદિર આવું જબરું કૌભાંડ પકડાતા અને તપાસપંચ નીમાતા બંધ થઇ ગયું તે કાયમ માટે બંધ જ થઇ ગયું. હાડી હનુમાનદાદા બિચારા એકલા અટૂલા પડી ગયા.મંદિર પૂજાયા વગર ખંડેર થવા લાગ્યું.  સિદ્ધિ-પ્રસિદ્ધિ તો મંદિરોની પણ પડતીનો ભોગ બને છે.બધા કહેવા લાગ્યા આ પહાડી હનુમાન દાદાને સાડાસાતી લાગી ગઈ .

 (સમાપ્ત)

(‘સાડાસાતી’ વાર્તા પીડીએફમાં મેળવવા અહીં ક્લિક કરવા વિનંતી છે.)

Previous Older Entries

"ગુજરાતી ગઝલ™"

"ગુજરાતી ગઝલ ની દુનિયા"

નટવર મહેતાનો વાર્તા વૈભવ...

નટવર મહેતાના વાર્તા વૈભવમાં આપનું હાર્દિક સ્વાગત છે.....!! સમયાંતરે એક સાવ નવી જ અનોખી વાર્તા લઇને આવવાની મારી નેમ છે ને પછી પુછવું છે તમને કે, એ વાર્તા કેમ છે.....

લલિત પરીખનું વાર્તા વિશ્વ...

લલિત પરીખની વાર્તાઓ

WordPress.com News

The latest news on WordPress.com and the WordPress community.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 38 other followers